Bugün barışmışım sarıyla denizimle yollarım hatta
müziklerimle. Sarı notlarımla bile barışmışım bugün. Özletmiş kendini hem de
çok fazla hasret biriktirmişim içimde. Şimdi anlamsız bir sırıtma var
suratımda.
Bu bir tebessüm değil ya da kahkahanın yansımaları değil.
İçimde çok şey biriktirmişim yokluğumuzda, olamayışımızda, dalgalarımızda hatta
suskunluklarımızda. Gülümseyişi unutturan zamanların esareti maskelerimizi
oluşturmuş zamanla.
Farklı şeylerin mutluluğu ayakta tutmuş ya da tutuyor gibi
görünmüş bunca süre. Nasıl bir ayakkabı sarıyorsa ayağımızı sarıp sarmalamış
içine gömmüş biriktirmiş bunca sene. Arkamızı döndüğümüz an daha kalabalık
dünya daha büyük ama kucaklayabilecek kadar. Bir tek yüz yüze baktığımızda
açılmaz olmuş kollarımız. Ulaşılayamayacak kadar büyümüş o an.
Bu şehri şehir yapan bizdik Tam olarak.; denizlerin sesinin
birbirimiz olduğunu değiştiremediğim için unutmuşum ya da unutmak istemişim,
unutturmak istemiştin ya. Alışamadık , alıştıramadık benliğimizi bütünlüğümüze,
ve sonra yine sustuk kendi yansıttımıza yine güldük adımlarımız yere basmıyordu
sanki, ayakkabılar iz bırakmıyordu ardında..
Bilmiyorduk. Belki
cahil, belki korkak kaldık bu yolda belki de ne istediğini bilmeyen…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder